Lidia Mieścicka

Lidię poleciła mi pewna psychoterapeutka mówiąc o Niej, że jest wśród terapeutów „top of the top” 🙂 Pomogła mi, wyciągając mnie z bardzo trudnego stanu bezradności do życia i uwierzenia w siebie jako psychologa. Odbyłam z Nią 39 sesji i kilka superwizji, ostatnią jeszcze w marcu tego roku… To ogromny przywilej móc Jej Towarzyszyć. Z ciekawością chwytałam okruchy jej wspomnień , doświadczeń, mądrych słów, myśląc, że będę to dalej puszczać w świat, pomagając innym. Wiedziałam z wywiadu z Nią w Tygodniku Powszechnym, że do 18-go roku życia wspomagała finansowo chłopca z Afryki, że nie raz adoptowała jakiegoś starszego psa, że rzucała z okna kartoflami w koty, żeby nie zrobiły krzywdy ptakom. O tym, jaki ślad w Niej pozostawiły okropności czasów II wojny światowej, którą przeżyła będąc dzieckiem. Czasami wtrąciła jakieś zdanie o swoich córkach i wnukach, (myślę, że po coś… może żebym wiedziała, jak to powinno być w kochającej się rodzinie ?). I to było w Niej piękne – dzieliła się Sobą z innymi i ze światem. Często radziłam się Jej w sprawie pracy psychologa. Tak: była mentorem. Czułam do Niej respekt, była według mnie maksymalistką moralną. Myślałam często, że ma tak wysokie standardy moralne, że trudno Jej dorównać…, ale swoją postawą uczyła mnie tego – starania się, by zawsze postępować tak, jak należy i być uczciwym wobec samej siebie i wobec innych. I by dawać z siebie tyle, ile się da. Myślałam o niej i myślę nadal bardzo często. Ba… nawet nie raz płaczę po Niej. Tak bliska mi była. Była jedną z najważniejszych osób w moim życiu. Wiem, że Jej na mnie zależało… Dziękuję Lidio i… „bez pożegnania”…